Dank u en tot ziens

Ik heb altijd meer gevoel voor taal gehad dan cijfermatig inzicht. Het heeft mij jaren gekost om de stap te durven maken om van mijn liefde voor taal mijn beroep te maken. Eenmaal vast in een bepaald patroon is het namelijk zo makkelijk door te gaan. Vanaf nu ga ik het anders doen.

Ik weet nog dat ik met mijn man ons eerste huisje ging kopen en iemand vroeg of ik een plattegrond van ons appartement wilde maken. Natuurlijk! Het zag er niet uit, ik had geen idee, ik zie het gewoon niet voor me! Gelach en hoon vielen mij ten deel. Dus ruimtelijk, technisch of wiskundig inzicht…. NUL. Gevoel voor taal is een ander verhaal. Gelukkig maar, je moet ergens goed in zijn. En gelukkig beschikt mijn wederhelft wel over een fantastisch inzicht, dus hebben we altijd iemand om een mooie plattegrond te tekenen. Of de weg te vinden.

Tijdens mijn opleiding VWO was het ook duidelijk welke hersenhelft dominant was. Nederlands, Duits, Frans, Engels en Spaans. Ik deed het allemaal met behoorlijk gemak. Olé. Met wiskunde zat ik in het kneuzenklasje. Alleen maar meisjes (ja cliché) en we kregen er een kopje thee bij van de lerares die zo met ons te doen had. Tussen ons gezegd, ik had meer aandacht voor mijn lipgloss dan de stelling van Pythagoras, maar dat was ook omdat ik het toch wel wist: wiskunde is niet voor mij. Vijf jaar lang heb ik een dikke onvoldoende gestaan voor wiskunde. Mijn eindexamen zag ik somber in. Uiteindelijk haalde ik gewoon een acht voor het examen en kwam zo als eindscore tot een mager zesje op mijn eindlijst. Tot grote verbazing van mijzelf en de lieve kopjes thee lerares. Dat noemen we pieken op het juiste moment. Dank u en tot nooit meer ziens. 

Ik wist dus al snel dat ik “iets” met taal wilde doen. Ik vond dit echter zo lastig, dat ik maar begon met werken als secretaresse op mijn achttiende meteen na school. Tot deze dag heb ik daar nog spijt van. Uiteraard vormt het je wel en je verdient al lekker, maar ik had zoveel meer kunnen leren en doen. Het had het er ook mee te maken dat ik gewoon geen idee had en vanuit mijn omgeving nooit echt ben gestimuleerd. Van mijn 18e tot mijn 36e heb ik gewerkt als secretaresse op diverse plekken. Altijd was ik vrij snel weer weg. Ik verveelde me, wilde wat anders of dacht “ga dat lekker even zelf kopiëren flapdrol”. Niet de juiste instelling voor een secretaresse. Tussen al die jaren en banen door dacht ik altijd, ik wil iets anders. Maar wat?! Ik was altijd wel bezig met verhalen schrijven als er bepaalde grote dingen in mijn leven gebeurde. Dan voelde ik gewoon ik moet dit kwijt, ik moet dit schrijven, dit moet eruit!

Op een gegeven moment doet er zich vaak een keerpunt in je leven voor. Bij mij was het een heftige gebeurtenis waardoor ik echt ging denken “Wat wil ik nou, wat geeft mij energie?” Het maakte het ook makkelijker om de keuze te maken en van carrière te switchen, alsof alle andere zaken verbleken die je eerst tegenhouden. Over deze gebeurtenis heb ik toen een blog geschreven. Dat dit toen gedeeld werd in een mooi blad gaf mij de vleugels en de moed om door te pakken. Mijn pijn gedeeld en hopelijk iets van steun voor andere mensen die dit hebben moeten meemaken. Dat vond ik zo mooi. 

Ik zou hier zo graag mijn beroep van maken, geld verdienen met wat ik het liefste doe. Vandaar in 2020 de stap eindelijk gemaakt en voor mijzelf begonnen als tekstschrijver en blogger. Beter laat dan nooit. Doodeng natuurlijk! Maar toen ik de keuze maakte, voelde het meteen goed en zo bevrijdend. Dus cliché maar waar, volg je hart. Er komen mooie dingen van en in het ergste geval ga ik weer kopiëren. Met een kopje thee erbij dat dan weer wel.

Dank u en heel graag tot ziens!

Volgende blog

Photo by kazuend on Unsplash

Alle begin is moeilijk

Het is een hele lastige tijd om net te starten als ondernemer. Dan wordt het statement “alle begin is moeilijk” echt een understatement. Hoe houd je als beginnend ondernemer je hoofd boven water tijdens een crisis?